Go to top
Sla inhoud over

Crack en basecode

 
Crack en basecoke behoren tot de stimulerende middelen. Het zijn 'gezuiverde' vormen van cocaïne. Het zuiveren gebeurt met maagzout of met ammonia. Bij maagzout wordt de cocaïne met water verhit in een lepel. Er komt dan een olieachtig laagje bovendrijven. Door het laagje aan te raken met een mespuntje gaat het klonteren. Bij de bereiding ontstaat ook koolzuurgas. Bij het roken komt dat vrij. Dat maakt een krakend geluid. Vandaar de naam crack. Als je bij de bereiding te weinig water gebruikt, kunnen versnijdingsmiddelen en maagzout in het klontje zitten.

 

Ammonia

De cocaïne kan ook met ammonia in een lepel verhit worden. Ook dan komt er een olieachtig laagje bovendrijven. Na aanraking met een mespuntje gaat het klonteren. Daarna verhit men het klontje nog een keer met water. In het klontje kan ammonia achterblijven. Ammonia is slecht voor de longen. Bereiding met maagzout is iets minder riskant. In de jaren tachtig maakten de gebruikers zelf de basecoke. Tegenwoordig wordt basecoke veelal kant-en-klaar op straat verkocht.

 

Hoe wordt het gebruikt?

Crack en basecoke worden gerookt in een waterpijp of crackpijpje (het zogenaamde ‘basen’) of gechineesd waarbij de crack op aluminiumfolie wordt verhit en de damp door een kokertje wordt geïnhaleerd.

 

De werking

Het gebruik van crack slaat in als een bom. Het begint al na enkele seconden te werken. Het effect is te vergelijken met dat van snuifcoke, maar dan vele malen sterker. Je krijgt een enorme kick en voelt je intens gelukkig en geweldig. Een golf energie trekt door je hele lichaam. Even zijn alle zorgen en frustraties weg. Jij bent het stralende middelpunt van het universum! Deze ‘flash’ duurt ongeveer 20 seconden.

 

Crash

Na enkele minuten komt de ommezwaai, de ‘crash’: je voelt je heel naar. Soms krijg je hallucinaties: je ziet dan bijvoorbeeld witte crackbolletjes liggen, die er niet zijn. Het gevoel dat je jeuk hebt onder je huid kan ook heel onaangenaam zijn (zogenaamde "cokebeestjes"). Je raakt opgefokt, angstig en lusteloos en je wilt onmiddellijk opnieuw gebruiken. Dat verlangen is heel sterk: je hartslag, bloeddruk en lichaamstemperatuur gaan erg omhoog. Verder heb je doorgaans geen zin in seks, geen eetlust en geen slaap. Als de crack helemaal uitgewerkt is, kan je last houden van: lusteloosheid, depressiviteit, slapeloosheid, huiduitslag en pukkels, droge gebarsten lippen, een hese stem, benauwdheid, een verminderde weerstand, uitputting, paranoia en een totale onverschilligheid.

 

De risicos

Crack is zwaar verslavend, zowel lichamelijk als geestelijk. Door het korte effect wil je direct opnieuw gebruiken en je hebt iedere keer meer nodig om hetzelfde effect te bereiken. Daarmee neemt ook de kans op een overdosis toe.

 

Slecht voor hart en longen

Basen en chinezen is heel ongezond. Roken van crack is slecht voor je longen. Je longfuncties gaan er snel door achteruit. Crack leidt ook tot stoornissen van het hart- en vaatstelsel. Hartritmestoornissen, een hartaanval of een epileptische aanval kunnen het gevolg zijn. Mensen met een zwak hart, zwakke vaten, hoge bloeddruk, suikerziekte of epilepsie lopen extra risico.

 

Slapeloosheid

Crackgebruik leidt tot slapeloosheid en op den duur tot uitputting.

 

Agressie

Chronisch gebruik maakt iemand vaak agressief en kan leiden tot ernstige psychiatrische problemen zoals angsten, depressies en psychosen. Regelmatig gebruik kan iemand volledig paranoïde maken. Crackjunks zijn al snel psychische wrakken.

 

Criminaliteit

Ook op sociaal gebied krijgen crackgebruikers problemen. Omdat crack zo duur is (75,- tot 100,- euro per gram; d.w.z. ongeveer een tientje voor een dosis), krijgen mensen door hun verslaving vaak ernstige financiële problemen. Sommigen worden daardoor dakloos; anderen belanden in de criminaliteit.

 

Verkeer

Crack heeft een negatieve invloed op de rijvaardigheid. Crack basen en/of chinezen en aan het verkeer deelnemen is daarom zeer riskant.

 

Sterfte

Als je veel crack gebruikt, word je waarschijnlijk niet oud. Dat komt door de kans op een overdosis, maar ook door het risico van levercirrose, kanker, longproblemen, hart- en vaatziekten, zelfdoding, ongevallen en geweld.